Η αγάπη για το αεροπλάνο είναι κάτι δεδομένο στην παιδική ηλικία… Ποιο παιδί δεν υψώνει το κεφάλι στο πέρασμα ενός αεροσκάφους που εκείνη την στιγμή τυγχάνει να ίπταται στον γαλανό ουρανό ? Ποιο παιδί δεν έτρεξε γρήγορα στο παράθυρο ή στο μπαλκόνι του σπιτιού του ή δεν σήκωσε ψηλά το κεφάλι του και μόνο στο άκουσμα των κινητήρων ενός ΜΑΧΗΤΙΚΟΥ…

Οι στιγμές που χαράχθηκαν ανεξίτηλα στο μυαλό μου, τις θυμάμαι και δεν θα τις ξεχάσω ποτέ…

Ήμουν στην ηλικία των περίπου εφτά ετών, ο πατέρας μου σκέφθηκε να πάμε την καθιερωμένη μεσημεριανή βόλτα της Κυριακή. Ήταν 8 Νοεμβρίου, η ημέρα που όλα τα αεροδρόμια έσφυζαν από επισκέπτες για να τιμήσουν τους προστάτες της Πολεμικής Αεροπορίας. Έτσι λοιπόν κι εμείς επισκεφθήκαμε την αεροπορική βάση του Σέδες (άλλοτε ενταγμένη στην 113 Πτέρυγα Μάχης σήμερα 350 ΠΚΒ). Αφού περάσαμε την πύλη της βάσεως παρκάραμε το αυτοκίνητο και κατηφορίσαμε προς την έκθεση οπού εκεί αντικρίσαμε τα αεροσκάφη CL-215, Mirage F-1CG, F-5, C-47, T-33. Αυτά είναι που θυμάμαι… Περπατώντας αργά και σταματώντας μπροστά από κάθε αεροσκάφος ένιωθα μια παιδική λαχτάρα να δω τι κρύβουν μέσα τους…

Τα μάτια μου έπαιζαν με αγωνία μπερδεύοντας τα συναισθήματα με τις εικόνες που έβλεπα. Μια λαχτάρα αλλά ταυτόχρονα και μια γλυκιά στεναχώρια, λόγο το ότι ο χρόνος ήταν ελάχιστος. Η λαχτάρα μου να βρεθώ μέσα στο αεροπλάνο έγινε πραγματικότητα. Φτάσαμε λοιπόν μπροστά από την θρυλική Ντακότα C-47, καθίσαμε στην σειρά υπομονετικά περιμένοντας να μπούμε στο θρυλικό αεροσκάφος ώσπου έφτασε η στιγμή που εισήλθα μέσα στο αεροσκάφος.

Δεν καταλάβαινα τίποτα, μόνο κοιτούσα. Βγαίνοντας από το αεροσκάφος άκουσα ένα μακρινό ήχο που σιγά σιγά άρχισε να δυναμώνει. Τράβηξα δυνατά το χέρι του πατέρα μου και προτρέποντάς τον να τρέξουμε έξω στην πίστα… Κοιτούσα ψηλά στο άγνωστο και προσπαθούσα να καταλάβω από που έρχεται ο “ήχος της ελευθερίας”. Πριν συνειδητοποιήσω από που έρχεται αυτός ο “γλυκός “ήχος , ένας σχηματισμός τριών αεροσκαφών F-5 Freedom Fighter έσχισε τον ουρανό πάνω από το χώρο της έκθεσης. Και χάθηκαν στον ορίζοντα !!! ΤΟΤΕ… άρχισαν όλα !

Ad debug output

The ad is displayed on the page

current post: F-5 Freedom Fighter σχίζει τον ουρανό πάνω από το χώρο της έκθεσης και Από εκεί λοιπόν άρχισαν όλα..., ID: 26468

Ad: Ad created on 20 Οκτωβρίου 2020 21:22 (26388)
Placement: Content (content)





Find solutions in the manual

Τα χρόνια που ακολούθησαν ήταν “βασανιστικά”… Περίμενα κάθε μέρα να ακούσω… περίμενα κάθε μέρα να δω… έτρεχα από μπαλκόνι σε μπαλκόνι να προλάβω να μην χάσω το πέρασμα του! Το ίδιο και στο σχολείο, το ίδιο παντού, μέχρι που άρχισαν και οι απουσίες… Το μόνο μου στέκι πλέον ήταν έξω από το συρματόπλεγμα κάποιου αεροδρομίου, με τον φίλο μου τον Γιάννη, ντυμένοι με τα Flight Jacket μέρα νύχτα… Περιμέναμε κάθε χρόνο την Εορτή της Πολεμικής Αεροπορίας ξεροσταλιάζοντας έξω από την πύλη με την υγρασία της ομίχλης να μουσκεύει τα κεφάλια μας. Μετρούσαμε τα λεπτά της ώρας πότε θα ανοίξει η πύλη και να τρέξουμε προς την έκθεση. Λίγα χρήματα στην τσέπη ίσα ίσα να αγοράσουμε σάντουιτς και σίγουρα “patchακια”… Βόλτες μπροστά στις εκθέσεις ξανά και ξανά, συνομιλίες με τους χειριστές της Πολεμικής Αεροπορίας… “μέχρι και αυτόγραφα αναζητούσαμε”… για να τις γλυκές αεροπορικές θύμησες !

Εορτή της Πολεμικής μας Αεροπορίας σήμερα 8/11/2020 και όλοι κλειδωμένοι στα σπίτια μας…Είναι η πρώτη φορά στην ζωή μας (για εμάς τους λάτρεις του αεροπλάνου) που δεν μπορέσαμε να πατήσουμε το πόδι μας σε πίστα αεροδρομίου “δεν τρώγεται εύκολα στα 43 μου χρόνια”. Από την ώρα που θυμάμαι τον εαυτό μου, δεν έχασα, λεπτό, ημέρα του τετραημέρου της εορτής που να μην μ΄ έβρισκε έξω από την πύλη, να περιμένω υπομονετικά, εγώ και πολλά άλλα “αρρωστάκια”, να ανοίξει η αεροπορική βάση και να τρέξουμε κοντά στην μεγάλη μας αγάπη… το αεροπλάνο.

Στο σήμερα και ως επαγγελματίες πια, μαζί με τους συνεργάτες μου (Χρήστο, Γιάννη και Σταύρο), η αέναη αγάπη για την Πολεμική μας Αεροπορία έχει την ίδια φλόγα όπως και τότε στην ηλικία των επτά. Ατελείωτες επισκέψεις σε όλα τα αεροδρόμια της χώρας με τσάντες φορτωμένες φωτογραφικές και κάμερες, σάντουιτς και patch. Ωρες ατελείωτες, αμέτρητα χιλιόμετρα από βάση σε βάση… ξεκινώντας από νωρίς το πρωί με το αυτοκίνητο για τις αεροπορικές βάσεις Τανάγρας, Ανδραβίδας, Ελευσίνας Βόλου, Αράξου και σε πολλές άλλες… με τελευταίο σταθμό όμως πάντα την Θεσσαλονίκη. Αυτό κάναμε… και αυτό θα συνεχίσουμε να κάνουμε για πάντα με ή χωρίς μάσκα !!!

Για εμάς που αγαπάμε την Πολεμική Αεροπορία… ήμασταν και θα είμαστε πάντα δίπλα της.

ΥΓ : Η ώρα που αποχωρούμε από την πίστα…”είναι στις 18:00 μ.μ και όχι στις 5 το απόγευμα” !!!